 |
فهرست |
|
|
کاربران آنلاین |
|
|
 مهمانان آنلاین: 2
اعضای آنلاین: 0
کل اعضا: 39
جدیدترین عضو: sk
| |
|
موضوعات انجمن |
|
|
<------- بیاموزیم -------> |
|
|
تا فردا تنها طلوعی بیش نمانده است٬ عهد کن که امروز را به کمال توان خود٬ سرشار زیست کنی
| |
|
آمار |
|
|
|
عناوین مطالب نشریه الکترونیکی سایت سه قلعه |
|
|
admin |
|
|
تلفن های همراه حریم خصوصی را می شکنند، مراقب باشید |
|
|
تلفنهای همراه دیگر یک وسیلهی تک کاره جهت برقراری تماس نیستند بلکه به وسایل چند منظورهای تبدیل شدهاند که میتواند نیازهای صاحبان خود را یکجا فراهم کنند. دوربین عکاسی، اتصال به اینترنت، پخش موسیقی، بازی و سرگرمی و سیستم موقعیت یاب جهانی (GPS) از جمله امکاناتی هستند که جز عمومیترین امکانات یک گوشی به حساب می آیند و شاید بتوان گفت برقراری تماس صوتی دیگر به یک ویژگی جانبی تبدیل شده است!
ساعات زیادی از زندگی ما با تلفنهای همراه سپری میشود و همیشه و همه وقت با ما هستند. صبح با صدای زنگ آن از خواب بیدار میشویم، در طول راه به موسیقی گوش میدهیم ، مسیر و موقعیت خود را با آن پیدا میکنیم، اخبار را میخوانیم، ایمیلهای شخصی خود را چک میکنیم و از لحظات زندگی خود عکس میگیریم. این وسایل کوچک خدمات بسیار خوبی به ما میدهند تا ما از زندگی خود لذت ببریم و با آنها احساس راحتی کنیم و نیازهای خود را در لحظه برطرف سازیم ولی هیچ میدانید که همین امکانات خوب و مفید میتوانند همچون تیغ دولبهای باشند و گوشیهای موبایل را از یک محرم همیشه همراه به یک جاسوس خائن تبدیل نمایند؟
یکی از قابلیتهای موجود در تلفنهای همراه ویژگی Geotagging است که با استفاده از گیرنده GPS مشخصات جئوگرافیک تصویر گرفته شده را ثبت میکند. یعنی وقتی شما از یک منظره،مکان یا هر چیز دیگری عکس بگیرید طول و عرض جغرافیای محل عکسبرداری توسط گیرنده GPS گوشی دریافت شده و در مشخصات آن عکس ذخیره میشود و از این پس هر فردی که این تصویر را دریافت کند میتواند با استفاده از مشخصات Geotag ثبت شده از محل عکسبردای مطلع شود و آن را روی نقشه بیابد.
استفاده از Geotagging ویژگی خوبی میتواند باشد. مثلا دوستان شما میتوانند از موقعیت عکسهای که در فلیکر قرار دادهاید با خبر شوند و با دیدنی های آنجا آشنا گردند، یا مثلاً سایتی باشد تا با خواندن مشخصات Geotag تصاویر، انها را روی نقشه جمع آوری کند و با استفاد ه از برنامه مدیریت تصاویر مثل پیکاسا آلبوم عکسهای خود را دستیه بندی و مرتب کنید. میبینید که از خصوصیت استفادههای زیادی میتوان کرد ولی این تنها روی مثبت سکه است چون اگر هوشیار نباشید Geotagging براحتی حریم خصوصی شما را نقض خواهد کرد.
اطلاعات فردی و خصوصی هر شخص جز حریم خصوصیش محسوب میشود که حق دارد از آن دفاع کند و اجازه ورود به هر کس را ندهد از این رو میبینیم که در شبکههای اجتماعی مانند فیس بوک افراد معمولاً اطلاعات شخصی خود را در دیدید همگان قرار نمیدهند تا امکان سوء استفاده فراهم نشود.
حال اینگونه فرض کنید که این فرد با استفاده از موبایل خود که گیرنده GPS دارد و قابلیت Geotagging آن نیز فعال است تصویری از گلهای باغچه خانه خود میگیرد و آن را در فیس بوکش یا وبلاگ و فلیکر منتشر میکند این تصویر توسط دوستانش مشاهده میشود و دست به دست میچرخد و به اشتراک گذاشته میشود بی خبر از آنکه به همراه آن مشخصات محل زندگیش نیز منتشر خواهد شد و هر کس میتواند با نگاه کردن به دادههای موجود در فایل عکس، آدرس محل زندگی او را را براحتی پیدا کند.
این تصویری است که من در زمان فعال بودن Geotag با موبایل خود گرفتهام. اگر عکس را بر روی کامپیوتر خود ذخیره کنید و به Properties بروید در قسمت Details میتوانید اطلاعات مربروط مشخصات جئوگرافیک محل عکسبرداری را مشاهده کنید و خیلی راحت با وارد کردن آن در Google maps آدرس آن را روی نقشه ببینید
دیدید؟ به همین سادگی بود، حتماً قرار نیست یک هکر حرفهای به سیستم شما نفوذ کند بلکه با یک بی احتیاطی ساده، خود شما عاملی خواهید بود تا دیگران به اطلاعات خصوصیتان دست پیدا کنند. معمولا قابلیت استفاده از Geotaging در تلفنهای همراه بصورت پیشفرض همراه فعال است پس برای جلوگیری از این امر بهتر است به تنظیمات گوشی خود رفته و آنرا غیرفعال کنید تا ناخواسته موجب منتشر شدن اطلاعات شخصی خود نشوید.
| |
|
بهترین درسهای زندگی |
|
|
شاکر و سپاس گزار بودن، یک عادت است؛ بهترین عادتی که می توانیم داشته باشیم زیرا پرسودترین روش نگریستن به زندگی می باشد.بنابراین بیایید دعاهای مان را به جای شروع با درخواست و طلب چیزی، با سپاس گزاری و قدردانی آغاز نماییم. هیچ دلیلی وجود ندارد که هر روز نتوانیم سپاس گزاری کنیم.
برخی مواقع ما به محرومیت از یک نعمت یا تهدید شدن آن یا تصورِ نداشتن نعمت خاصی، احتیاج داریم تا متوجه شویم که از چه چیزی غافل بوده ایم و چه نعمت هایی را نمی دیدیم.
یکی از بزرگ ترین خلبانان جنگ جهانی اول، برای چندین روز روی یک الوار در دریا شناور بود، بعد از نجات از او پرسیدند بزرگ ترین تجربه اش چه بود، او گفت: «فهمیدم که اگر آب قابل آشامیدن و غذا و خاک زیر پا داشته باشیم، هرگز درباره ی هیچ چیز شکایت و اعتراض نخواهیم کرد.»ما عادت کرده ایم که با آن چه نداریم، سرگرم باشیم و آن را وسیله ی خوشبختی خود بدانیم. ما عادت کرده ایم به لذت نبردن و لذت بردن و دیدن آن چه را که داریم، فراموش کرده ایم.ای کاش دو جمله ی«فکر کنید» و «شکر کنید» را در همه جا می نوشتیم؛ در خانه های مان، در محل کارمان و... نشان دادن مراتب قدردانی و سپاس گزاری نسبت به دیگران، بیان و تجلی بالاترین ادب و مهربانی و تواضع و احترام است و این کار، یکی از راه های مطمئن ایجاد و تداوم دوستی های خالص و استوار می باشد.
«ویلیام جیمز» می گوید: «ژرف ترین قانون انسانی، شوق و اشتیاق تقدیر و قدرشناسی است و این کار، آسان ترین راه خشنودی و راضی کردن دیگران می باشد.»در میان انبوه برکات و نعمت های بی شماری که در اطراف ما وجود دارد، انسان هایی نیز هستند که همواره زندگی مان را غنی تر و پربارتر می نمایند. اگر از ما خواسته شود لیستی از افرادی که بسیار ممنون و سپاس گزار آنان هستیم را تهیه کنیم، ابتدا این کار شاید سخت باشد ولی با فکرکردن به افراد اطراف مان، به تدریج تهیه ی آن آسان تر و طولانی تر می شود. اگر این کار برای ما مشکل است، بهتر است کار ساده تری انجام دهیم و آن، تهیه ی لیستی است از انتقادها و شکایت های از اطرافیان مان.
از کسانی که به جای تشکر از آنان، با خشم و قدرنشناسی و نفرت، رفتار کردیم نیز می توانیم لیستی تهیه کنیم.اگر بتوانیم این عادت را جایگزین کار مشکل سپاس گزاری قراردهیم و احساس ناتوانی و عدم اطمینان از انجام تشکر را از خود دور کنیم، احساس بهتری به 2نفر می دهیم:
نفر اول، شخصی که از او تشکر می کنیم و نفر دوم، خود ما؛
این پیروزی دوجانبه است.قدرشناس و سپاس گزار بودن از دیگران، یک چیز است و تشکر کردن از آنان، چیز دیگر.هرگز متوجه شده اید که ما اغلب فقط درباره ی خوبی های کسانی حرف می زنیم که حضور ندارند؟ چرا قدردانی مان از شخص موردنظر را به دیگران می گوییم؟ چرا به خود او نمی گوییم؟ چرا احساس قدرشناس و سپاس گزار بودن خود را از بین می بریم؟به نظر می رسد وقتی کسی از دنیا می رود، هرکسی چیزی درباره ی خوبی های او می گوید. اغلب تعجب می کنم و با خود می گویم او در زمان حیاتش، چه مقدار از این تعریف ها و خوبی ها را به گوش خود شنیده است؟آیا تاکنون وقت خود را صرف بیان قدردانی و سپاس گزاری کرده ایم؟ آیا باید کسی از دنیا برود تا متوجه شویم او چه قدر برای ما مهم بوده است؟ ما بایست از افراد خاص و ویژه در زندگی مان هرچه بیش تر تشکر کنیم.
لزومی ندارد که فقط سپاس گزار دوستان و آشنایان باشیم بلکه از غریبه ها و مردم اطراف مان که تعداد و خدمت شان به ما، بیش تر از نزدیکان ماست نیز باید قدردانی کنیم. تشکر از یک کارگر پمپ بنزین، یک خدمه ی هتل، یک نظافت چی خیابان و... همه به ارزش ما نزد خودمان می افزاید، ما را بزرگ می کند و شاید مدت ها و سال ها، در ذهن کسی که از او تشکر کرده ایم، بمانیم و برای او، یک موجود منحصربه فرد و مهربان شویم.
آنان برای زندگی خود کار می کنند ولی ما از کارشان نفع می بینیم. ما اغلب طوری با آنان برخورد می کنیم که گویی انتظار تشکر از ما را ندارند و چنان بی تفاوت عمل می کنیم که گویی تشکر کردن و یک لبخند سپاس گزارانه، هزینه ی چندهزاردلاری دارد.یک کلمه ی «متشکرم»، 2ثانیه طول می کشد و یک لبخند، شاید انرژی زیادی از ما نگیرد اما با این کار کوچک، چندین ساعت یا چندین روز یک نفر را پر از انرژی کرده ایم.همه ی افراد، نیازمند این هستند که از آنان تشکر شود. شاید این نیاز، شبیه نیاز ما به غذا و استراحت باشد. این نیاز، واقعی است و اگر برآورده نشود، نبود و خلأ آن، عوارضی به همراه دارد. مورد سپاس و تشکر قرارگرفتن نیز باعث اشباع می شود و هنگامی که هر فردی از لحاظ روحی و عاطفی اشباع شود، آرام می گیرد و از زندگی اش لذت می برد. آن کسی که سپاس گزاری می کند نیز از بودن خود لذت می برد.حس تشکر و سپاس گزاری که در ما نسبت به اطرافیان وجود دارد، باید به طور حتم با زبان بیان شود. یک درخت در بهار، با شکوفه های خود، تشکرش را از هوای بهاری اعلام می کند. ما انسان ها نیز باید حس درونی خود را به طور کامل آشکار کنیم. تشکر همراه با خود، امید، انرژی، نشاط، مثبت بینی، آرامش، تشویق، دوستی و محبت می آورد. آیا همین کافی نیست که این عادت را در عادت های مختلف دیگرمان وارد کنیم؟
تشکر، چه از دیگران و چه از خداوند، بیان گر دیدن نعمت است و این عمل به خصوص برای انسان که همه چیز را از خداوند گرفته، به معنی دیدن همه چیز است. تشکر کردن، اولین عکس العمل یک ساخته شده به عنوان انسان از یک سازنده به عنوان خداوند است.اما برخی از ما اگرچه با زبان، ناشکری خود را بیان نمی کنیم ولی اعمالی از خود نشان می دهیم که بازتابی از ناسپاسی است.
ما انسان ها از اوضاع و شرایط گله می کنیم، در هر موقعیتی که هستیم، احساس می کنیم چیزی نداریم و یا چیزهایی هست که باید داشته باشیم تا خوشبخت شویم. ما حتی داشته های بسیار ارزشمند خود را به عنوان داشته های معمولی و پیش پاافتاده ی زندگی تلقی می کنیم غافل از این که همین داشته های به ظاهر غیرمهم ما، برای عد ه ی بسیاری، بزرگ ترین آرزوی دنیاست؛ داشته هایی مانند این که زندگی می کنیم، بیمار نیستیم، زندانی نیستیم، فرزند داریم، خانواده داریم، می بینیم، راه می رویم، به خداوند ایمان داریم، برای دیگران کارهای خوب انجام می دهیم، زمین هر روز برای ما می چرخد و این که حالا هستیم درصورتی که چند دهه ی قبل، اصلاً حتی یک سلول هم نبودیم و شاید چند دهه ی بعد هم اصلاً وجود نداشته باشیم. | |
|
چرا پدران و مادران زود پیر میشوند |
|
|
چرا پدران و مادران زود پیر میشوند
http://tehrankids...2833_1.jpg
روزی رییس یک شرکت بزرگ به دلیل یک مشکل اساسی در رابطه با یکی از کامپیوترهای اصلی مجبور شد با منزل یکی از کارمندانش تماس بگیرد.
بنابراین، شماره منزل او را گرفت.
کودکی به تلفن جواب داد و نجوا کنان گفت: «سلام»
رییس پرسید: «بابا خونس؟»
صدای کوچک نجواکنان گفت: «بله»
ـ می تونم با او صحبت کنم؟
کودکی خیلی آهسته گفت: «نه»
رییس که خیلی متعجب شده بود و می خواست هر چه سریع تر با یک بزرگسال صحبت کند، گفت: «مامانت اونجاس؟»
ـ بله
ـ میتونم با او صحبت کنم؟
دوباره صدای کوچک گفت: «نه»
رییس به امید این که شخص دیگری در آنجا باشد که او بتواند حداقل یک پیغام
بگذارد پرسید: « آیا کس دیگری آنجا هست؟»
کودک زمزمه کنان پاسخ داد: «بله، یک پلیس»
رییس که گیج و حیران مانده بود که یک پلیس در منزل کارمندش چه میکند،
پرسید: «آیا می تونم با پلیس صحبت کنم؟»
کودک خیلی آهسته پاسخ داد: «نه، او مشغول است؟»
ـ مشغول چه کاری است؟
کودک همان طور آهسته باز جواب داد: «مشغول صحبت با مامان و بابا و آتش نشان.»
رییس که نگران شده بود و حتی نگرانی اش با شنیدن صدای هلی کوپتری از آن طرف گوشی به دلشوره تبدیل شده بود پرسید: «این چه صدایی است؟»
صدای ظریف و آهسته کودک پاسخ گفت: «یک هلی کوپتر»
رییس بسیار آشفته و نگران پرسید: «آنجا چه خبر است؟»
کودک با همان صدای بسیار آهسته که حالا ترس آمیخته به احترامی در آن موج می زد پاسخ داد: «گروه جست و جو همین الان از هلی کوپتر پیاده شدند.»
رییس که زنگ خطر در گوشش به صدا درآمده بود، نگران و حتی کمی لرزان پرسید: «آنها دنبال چی می گردند؟»
کودک که همچنان با صدایی بسیار آهسته و نجواکنان صحبت می کرد با خنده ریزی پاسخ داد: «من»
 | |
|
سه قلعه میزبان نهمین دوره ماراتن نجومی مسیه کشور |
|
|
شروع فعالیتهای مقدماتی نهمین دوره این رقابتها از دوماه پیش کلید خورد ومطالعات ابتدایی جهت تعیین موقعیت رصدگاه وامکانات ابتدایی واساسی برای مهیا نمودن این مکان آغاز شده است وبخشداری سه قلعه نیز برای برگزاری هرچه پرشور تراین رقابتها تمام تلاش ،امکانات ونیروهای خودر ا بسیج نموده است . بعد از مشخص شدن دقیق مکان رصد که با حضور چندین باره دبیررقابتها ، مسئول طرح رصدگاههای شاخه آماتوری انجمن نجوم ایران وبازدید فرماندار وبخشدار ودیگر مسئولان دست اندرکاران شهرستان ، عملیلت تسطیح وآماده سازی محل مورد نظر ، ساخت سکوی رصدی واحداث جاده آغاز شد واز طرفی با تشکیل ستاد برگزاری رقابتها درسطح بخش، وشهرستان برنامه ریزی لازم جهت تقسیم وظایف و انجام امور آغاز شد. هرچند ریزش شدید نزولات جوی در دهه دوم وسوم فروردین باعث مضاعف شدن هزینه ها وزحمات شد وحتی بیم امکان عدم برگزاری رقابتها نیز می رفت بطوریکه مکان دومی نیزدرنظر گرفته شد تادرصورت تداوم بارشها وعدم آماده سازی جاده وسکوی رصدگاه مکان فرعی برای برگزاری رقابتهاآماده باشد .لیکن به لطف یزدان پاک وتلاش وکوشش خستگی ناپذیر دست اندرکاران برگزاری این رقابتها در سطح بخش سه قلعه ، شهرستان سرایان واستانداری خراسان جنوبی همه چیز مهیای میزبانی از شرکت کنندکان در نهمین دوره رقابتهای ماراتن نجومی مسیه در منطقه کویری چاه شور سه قلعه بود ودر تاریخ 2/2/88 شرکت کنندگان دسته دسته واز اقصی نقاط ایران عزیز در شهرهای بیرجند وسرایان وسه قلعه خود را به مراکز پذیرش معرفی نمودند وسپس همه با هم برای صرف نهار به شهرسه قلعه عزیمت وپس از صرف نهار به سوی محل رصدگاه حرکت نمودند
ومراسم افتتاحیه باحضور استاندارخراسان جنوبی، معاونت سازمان میزاث فرهنگی کشور، فرماندار سرایان ، امام جمعه سرایان ومدیران کل استانی ، بخشدار سه قلعه ومدیران شهرستان سرایان ودیگر مدعووین استانی وکشوری و.... ساعت 30/6 عصر درمحل رصدگاه برگزار شد وپس از آن رصدگران شروع به رصداجرام آسمانی نمودندودریک شب پاک ومهتابی با آسمانی پر از ستاره های ریز ودرشت آنچنان مانوس با آسمان شدند که حضور دیگری را درکنار خود احساس نمیکردند .
رصد ستارها از9 شب تا 5 صبح ادامه یافت وداوران نیز درکنار منجمین به ثبت نتایج مشغول بودند بعد از اتمام مهلت رصد واستراحتی یک تا دوساعتی صرف صبحانه انجام شد البته برای تنوع ومعرفی فرهنگ منطقه برنامه ریزی های هم شده بود برپایی دو نمایشگاه صنایع دستی ومیزاث فرهنگی وهمینطور نمایشگاه تولیدات وفرآورده های دامی وصنایع دستی عشابری درکنار رصد گاه جلوه ای ویژه به این ماراتن داده بود.حضور گروه موسیقی محلی همراه با رقص سنتی مردان، شتر سواری و... خستگی را ازتن تمام شرکت کندگان ودست اندرکاران رانده بود والبته طبیعت زیبای کویر ومحیطبکر اطراف رصد گاه چنان جذبه ای در بین شرکت کنندگان داشت که تلاش برای حرکت هرچه زودترآانها برای ادامه برنامه ها بی فایده بود وبالاخره ساعت 11 صبح از کویروصفای آن دل کنده شد وبرای صرف نهار به سه قلعه عزیمت نمودند نهار نیر درحسینیه سه قلعه صرف شد واستراحتی دو سه ساعته وسپس حرکت به سمت سرایان برای مراسم اختتامیه .
مراسم اختتامیه نیز درمحل کانون بعثت سرایان با حضور مدیر کل دفتر امور اجتماعی وشوراهای استانداری ، امام جمعه وهمینطور فرماندار شهرستان سرایان ، بخشدار سه قلعه ودیگر مسئولان و مدیران سطح شهرستان وبخش سه قلعه با معرفی افراد برتر واهداء جوایز ... برگزار شد وسپس صرف شام . والبته عشق منجمین به آسمان زیبای کویر وصفای کویر نشینان دوباره آنها را برای اجرای برنامه رصد عمومی بصورت داوطلبانه به شهر سه قلعه کشاند وتا پاسی از شب مردم ومنجمین با آسمان مانوس بودند وچنین بود که 180 شرکت کننده دراین ماراتن و30 داور از جای جای ایران اسلامی بنا براظهاراتشان ماراتنی بیاد ماندنی وفراموش نشدنی ومتفاوت تر از دوره ای قبل را دردل کویر سه قلعه تجربه نمودند . کویر همچنان منتظر بازگشت منجمین ومنجمان همچنان مشتاق صفای کویر پاکی آسمان آن وخرسند از همت مسئولان برای بزرگداشت تجربه .علاقه آنها به رمز آسمان.
روابط عمومی بخشداری سه قلعه
| |
|
برنامه رصدي وكويرنوردي |
|
|
گزارش چهارمین دوره رقابت رصدی صوفی و رصد در کویر سه قلعه
دهم و یازدهم مهرماه 1387 در تقویم اعضای انجمن آسمان توس با یک ضربدر مشخص شده است. این یعنی بار دیگر کوله پشتی ها را باید بست و آماده ی دیدار دوباره از آسمان شد. سه قلعه شهری مهمان نواز و کویری میزبان شور و اشتیاق رصد گران خراسانی بود. این برنامه در سه بخش آزاد، رقابتی و عکاسی نجومی به حمایت بنیاد فرهنگی رضوی برگزار شد.
صبح پنجشنبه يازدهم مهرماه جمعیتی از منجمان و عکاسان به سمت کویر سه قلعه در استان خراسان جنوبی به راه افتادند. فضای صمیمی و شادی بین شرکت کنندگان برقرار است. از پنجره یکی یکی شهر ها و روستاها را می شماریم، کیلومترها را می خوانیم، به ساعتمان نگاه می کنیم و ... پس کی می رسیم؟ تعدادی برای اولین بار در این برنامه شرکت کرده بودند اما هیچ تفاوتی بین آنها و کسانی که تجربه ی قبلی رصد در سه قلعه را داشتند، نبود. همه به نوعی مشتاق و منتظر بودند.
به خوابگاه سه قلعه که رسیدیم، استراحتی کردیم، نماز خواندیم و راه افتادیم به سوی کویر. در راه به جادهی وسیع کویری می نگریستیم و پنجره هایی که پر از خاک بود و دور دست ها از پشت آنها دیده نمی شد.
خوش آمديد! اينجا کویر سه قلعه است. چند دقیقه ای تا غروب فاصله است. گروه ها وسایلشان را به محل های تعیین شده می برند. 18 گروه در بخش رقابتی به توصیه های آقای ربانی گوش می دهند. پس از اینکه داور هر گروه مشخص شد و گروه ها وسایل اپتیکی خود را آماده کردند، سوت شروع رقابت زده می شود. آغاز چهارمین رقابت صوفی منطقه ای. در این دوره از رقابت ها 32 نفر که شامل 12 خانم و 20 آقا هستند اجرام عمق آسمان را رصد می کنند. داوران عبارتند از: آقایان ربانی، فتح الله زاده، دیانی و خانم اصغر پور. رقابت از ساعت 18:30 آغاز مي شود و تا 5:00 بامداد ادامه خواهد يافت. بازه ی استراحت از ساعت23:00 الي 24 قرار خواهد گرفت ...
گروه ها به همراه داورانشان وجب به وجب آسمان را زیر و رو می کردند.
اینجا، کویر سه قلعه، آسمانش آرام تر از هر جای دنیاست. برای ما مردمی که با نورهای نئون و مهتابی بزرگ شده ایم، نور پهنه ی راه شیری روشنایی عظیمی است.
امشب شرایط هوا مناسب است. گاهی سرما به زیر پوستمان می دود اما سرمایی لذت بخش! شبی آرام در پیش است. آسمان شبیه کویر است. آسمان آن بالای بالا و کویر این پایین پایین. در هر دوتایش گم می شویم. هر کدامشان را که ببینیم، کوچک تر از همیشه می شویم. آسمان به اندازه ی پهنه ی وسیع کویر کوچکی را یادمان می اندازد و همچنین احساس ترس و آرامشی عجیب.
نیمه های شب است ولی صداها بیشتر شده. صداهایی که به یکدیگر اجرام را نشان می دهند، صورت هاي فلکی را پیدا می کنند، از یکدیگر می پرسند: تا به حال چند جرم دیده ای؟ به یکدیگر خسته نباشید می گویند... صداها هیچ کدامشان خسته نیستند. راه طولانی و ایستادن پشت تلسکوپ ها برای مدتی طولانی کسی را خسته نکرده. خدا قوت به همگی!
در این شب سه کمیته ی "داوری"، "خدمات" و "پشتیبانی فنی" فعالیت می کردند. چادری که کمی دورتر از گروه ها برپا شده بود هر چند وقت یکبار مراجعانی داشت. تعدادی از وسایل اپتیکی که با مشکل برخورده بودند توسط کمیته ی فنی تعمیر شد و اين در نوع خود فعاليتي بود كه بسيار جلب توجه مي كرد و نگراني رصدگران را به حداقل مي رساند. ايده تشكيل كميته پشتيباني فني توسط آقاي رباني مطرح شد و براي اولين بار در اين برنامه رصدي اجرايي گرديد.
سپیدی صبح کم کم به زیر پوست شب می دود. آخرین جرم ها توسط گروه ها رصد می شوند و داوران در مقابل نام هر جرم تیک می زنند. سوت پایان رقابت زده می شود. پایان یک شب رصدی و رقابتی. گروه های عکاسی برایشان سوت پایان معنا ندارد. با روشن شدن نیمی از آسمان شاترها به پایین فشرده می شوند و تق! ثبت پایان شبی به یادماندنی.
با طلوع خورشید، وسایل اپتیکی جمع شدند و آماده ی صبحانه شدیم. چای داغ، نان و کره و عسل، پنير و حلواارده، صبحانه ای بسیار لذیذ و چهره های خندان به ما صبح به خیر می گویند. پس از صبحانه برنامه ی اختتامیه و اعلام برندگان این رقابت است. آقای ربانی، داور با تجربه ی مسابقات رصدی، مقدمه ای بر نام این رقابت می گویند. رقابت رصدی صوفی بیانگر قدردانی از خدمات این منجم بزرگ است. شبی دور هم جمع شده ایم و با نام "صوفی" تا صبح به مشاهده ی اجرام پرداخته ایم. "رقابت" بهانه ای است برای "بزرگداشت" و "یادبود". پيام آقاي مهندس آرين را نیز آقای ربانی برایمان قرائت مي كنند:"از آنجائيكه اين سرزمين جاويد جايگاه پرورش دانشمندان، پيامبران، شاعران و بزرگان تاريخ ساز بوده است، ما هم مانند پدران و مادران سخت كوش خود بايد كوشش كنيم تا به پيشرفت علم و دانش در اين سرزمين جاويد خدمت نموده، در برابر گذشتگان سربلند گرديم. منوچهر آرين". آقای ربانی ضمن تشکر از حمایت های مادی و معنوی بنیاد فرهنگی رضوی توضیحاتی را در رابطه با نحوه ی داوری بیان نمودند. در شب گذشته 1169 جرم رصد شد. و حدود 293 جرم توسط هر داور تایید شده بود.
اما برندگان این دوره:
رتبه ی اول آقای اسماعیل مرادی و احمد نظام با 120 جرم رصد شده. از اين گروه با اهداي بن خريد چهار میلیون ریال تجهيزات نجومي، لوح و تندیس رقابت تقدير به عمل آمد.
رتبه ی دوم: آقای معین پاکجو با 112 جرم تایید شده، برنده ی سه میلیون ریال حواله ی خرید تجهيزات نجومي، لوح تقدير و تندیس.
رتبه ی سوم به دلیل نرسیدن به حد نصاب تعیین شده به هیچ یک از گروه ها تعلق نگرفت.
همچنین از رصدگران کانون امام علی (ع) سه قلعه به واسطه تلاش چشمگيرشان تقدیر شد.
از دو گروه تلاشگر ديگر نیز تقدیر شد. گروه سه نفره ی آقایان: امیر کامکار، امیر رضا دهقان، محمد حسین شریف زاده كه با دوربین دو چشمی 88 جرم را رصد کرده بودند (جایزه ی هفتصد و پنجاه هزار ریالي و لوح و تندیس رقابت به این گروه تعلق گرفت) و تقدیر ویژه ی دیگر برای خانم پریسا عظیمایی با رصد 77 جرم در اولین تجربه ی رصدی خود. به ایشان پانصد هزار ریال و لوح تقدير و تندیس اهدا شد.
از داوران و کمک داوران نیز که در این شب با تلاشی خستگی ناپذیر به تایید اجرام می پرداختند، تقدیر به عمل آمد.
لازم است یک خسته نباشید بگوییم و یک تشکر صمیمانه از مسؤولین اجرایی اين برنامه از جمله آقایان گوهریان، قربان نژاد، اخلاقی، صفاران و خانم ها زرقی، عطایی و اصغر پور. یک خسته نباشید و تشکر از راه دور برای آقای مطیعی که زحمات بسیاری را برای برگزاری و برنامه ریزی این برنامه بر عهده داشتند و جای ایشان بسیار در این سفر خالی بود.
پس از مراسم کوتاه و صمیمانه همگی عکسی دسته جمعی گرفتیم. چشم می دوزیم به یک لنز کوچک، یک لبخند، یک شاتر و ... ثبت یک خاطره.
آماده ی رفتن به میان تپه ماهورها می شویم. آماده ی تجربه ی دیگری از کویرنوردی و دویدن میان شن های خنک کویر، زیر گرمی آفتاب.
نوشتن گزارش از اینجا به بعد سخت می شود. کویر به آن بزرگی را مگر می شود در چند کلمه ی کوچک جا داد؟ و صدای آن همه خنده و سکوت و تنهایی و فریاد یک عالمه فکر. باور کنید کلمه ها گم شده اند. بازهم عکس. چند تصویر به دادمان می رسد. از پشت چهار گوش کوچکمان به بالا بلندی تپه ها نگاه می کنیم، به مارمولک های کوچک، دریاچه ی خشک نمک، بوته های خار، خورشید از پشت یک تپه؛ آدم ها، آدم ها، آدم ها ... خوش به حال کویر. خوش به حال کویر به خاطر همه ی صبوریش و تمام افتادگی اش. خوش به حال ما که می توانیم روی یک تپه ی بلند بنشینیم و احساس یگانگی کنیم و فکر کنیم که انتهای آسمان کجاست؟ چه حضور سنگینی دارد خدا در کویر! چرا در بیشتر نوشته های بزرگان، کویر را با خدا یاد می کنند؟ و مردم کویر؟ آن ها میان دریای قناعت زندگی می کنند ... خوش به حال مارمولک ها ...
باید برگردیم. اتوبوس ها منتظرند. هوا گرم است. سر و صورتمان خاکی است. نفس نفس می زنیم. دنبال آب سرد می گردیم. آبمیوه های خنک حالمان را جا می آورند. برمی گردیم. اتوبوس ها راه می افتند. چند لحظه ای می گذرد و همگی خوابشان بردهاست!
اولبن توقفمان در خوابگاه سه قلعه است. آنجا نماز می خوانیم و آبی به سر و صورت می زنیم . ناهار را در رستورانی میان راه می خوریم. سپس به سمت مشهد راه می افتیم. شب حدود ساعت 21 به مشهد می رسیم. خانواده ها منتظر ایستاده اند. برگشته ایم از یک سفر دو روزه با لباس هایی خاک آلود و یک کوله پشتی پر از خاطره های ناب، تصویرهای به یادماندنی و ستاره و خاک و شن کویر ...
گزارش: افروز ارزه گر، گروه نجوم آماتوري آسمان توس | |
© 2007 - 2008 by Elactos and translate by seghaleh site |
|
ورود |
|
|
آیا هنوز عضو نشده اید؟ برای ثبت نام اینجا را کلیک کنید.
آیا گذرواژه خود را فراموش کرده اید؟ برای درخواست یک گذرواژه جدید اینجا زا کلیک کنید.
| |
|
هوا شناسی .15 روزه |
|
|
آخرین مقالات |
|
|
پیغام گیر |
|
|
| 
| 
copyright © 2008 - 2010 translate by seghaleh site 
